Pamięć absolutna, sesja #3: Brat (1997) i Brat 2: Misja w Chicago (2000) – reż. Aleksiej Bałabanow

Tekst zdradza zakończenie części pierwszej, chociaż nie uważam, aby filmy te
opierały się na elemencie zaskoczenia. Tak czy inaczej, ostrzegłem.

Za garść rubli

Daniła Bagrow, bohater dylogii Bałabanowa grany przez Siergieja Bodrowa młodszego, to postać iście westernowa. Niczym eastwoodowski jeździec znikąd w filmach Sergia Leone, Daniła po prostu pojawia się w kadrze na początku filmu. Wychodzi zza wzgórka i trafia na plan teledysku. Zupełnie jakby przechodził przez bramę iluzji, z filmowego świata wprost do rosyjskiej rzeczywistości. Ów plan zdjęciowy może symbolizować sen o Zachodzie, ułudę szczęścia, poprawy życia. Przekraczając go, Daniła zostaje naznaczony gatunkowym mitem, zyskuje rys romantycznego wędrowca.

Czytaj dalej

Reklamy
Opublikowano Film | Otagowano , , , , , | Dodaj komentarz

Recenzja książki „Film noir i kino braci Coen” Kamili Żyto

Egzemplarza do recenzji użyczyło Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego

Fargo (1996)

Chyba trudno wyobrazić sobie współczesne kino bez Joela i Ethana Coenów. Krytycy
i widzowie dookoła globu pokochali ich specyficzne spojrzenie na świat, szukające humoru
w niecodziennych miejscach i sytuacjach, łączące powagę i komizm w niespodziewany sposób. Dzięki ironicznym wizjom życia, osobliwym postaciom i pomysłowym fabułom zdołali na dobre opuścić szufladki kina niezależnego i amerykańskiego. Ich kultowy film Fargo (1996) został przekuty w popularny serial (obecnie 3. sezony), a oscarowy
To nie jest kraj dla starych ludzi (2007) pokonał w wyścigu o nagrody m.in. arcydzieło
Aż poleje się krew Paula Thomasa Andersona. Bracia z Minnesoty wywarli też duży wpływ na innych filmowców, by wspomnieć tylko izraelskie Duże złe wilki (2013) czy irlandzkich braci Johna i Martina McDonagh, którzy otwarcie wyrażają podziw dla Amerykanów
w wywiadach i własnej twórczości (w najnowszym filmie tego ostatniego, Trzy billboardy za Ebbing, Missouri [2017], główną rolę zagrała Frances McDormand, żona Joela). Duet znany jest także z niechęci do krytyków i filmoznawców prezentujących rozmaite, dogłębne interpretacje ich twórczości. Zapewne zakpiliby i z tej książki, zważywszy na stopień wczytywania się autorki. Jednak żadne z nas nie jest trzecim bratem bliźniakiem Coenów
i możemy przyjrzeć się jej bliżej.

Czytaj dalej

Opublikowano Inne | Otagowano , , | Dodaj komentarz

Niechciane dzieci „Krwawego” Sama Peckinpaha – Niebezpieczni kompani (1961), Junior Bonner (1972), Konwój (1978)

W tym miesiącu gościem honorowym Kinomisji jest Sam Peckinpah, legendarny amerykański reżyser, twórca kultowych westernów (Strzały o zmierzchu, Major Dundee, Dzika banda, Pat Garrett i Billy Kid). Niestety często odbierany jest tylko na poziomie filmowej przemocy. A przecież „Krwawy”, nomen omen, Sam to przede wszystkim poeta męskiego kina – wpisywał weń nostalgię za dawnymi wartościami Starego Zachodu; darzył sympatią indywidualistów, samotników, społecznych wyrzutków, ludzi postępujących według wewnętrznego kodeksu; nadał pewien romantyczny rys historiom
o doświadczonych przez życie mężczyznach; cenił wolność i bunt wobec narzucanych zmian; podejmował temat przemijalności. Zasłynął doskonałym montażem i użyciem techniki slow motion (tak, przemocą też). Był również nie lada awanturnikiem, nie stronił od alkoholu, narkotyków, romansów i barowych burd. Jak powiedział jeden ze współpracowników:
„Był geniuszem przez 3 godziny dziennie. Czasami dłużej, zależy ile wypił”. Naturalnie, przez swój charakter i styl bycia miewał problemy z kręceniem i montowaniem filmów po własnej myśli. Jego życie obfitowało w liczne anegdoty. Powszechne uznanie krytyki
i widowni zyskał dopiero po śmierci. Grzech tego pana nie znać, dlatego zapraszam:

Czytaj dalej

Opublikowano Film | Otagowano , , , , , | Dodaj komentarz

Pamięć absolutna, sesja #2: Autostopowicz (1986) – reż. Robert Harmon

Tekst zdradza istotne elementy fabuły.

Rutger Hauer jako John Ryder

Krwawa pedagogika Rutgera Hauera

Choć mam braki w kinie młodzieżowym lat 80., to chyba nie pomylę się twierdząc, iż jego wizerunek zdefiniowały filmy Johna Hughesa. Amerykanin stworzył kultowe postaci
i historie, do których nadal nawiązuje popkultura. Skupiał się na dorastaniu i problemach młodzieży, patrząc na świat właśnie ich oczami, bez mentorskiej perspektywy. Ze względu na formę i treść, można by je nazwać amerykańskimi bajkami. Jednak każda bajka ma dwa oblicza. Podczas gdy Hughes uczył bawiąc, gdzieś w oddali Harmon uczył krwawiąc.
W obliczu dzieł autora Klubu winowajców (1985), Autostopowicz jawi się jako jedna
z baśni braci Grimm.

Czytaj dalej

Opublikowano Film | Otagowano , , , , | Dodaj komentarz

Jee-woon Kim, część 4 – Filmografia 2013-2018

Tekst ukazał się także na łamach Kinomisji

Gra cieni (2016)

To już ostatnia część artykułu przybliżającego sylwetkę twórczą koreańskiego reżysera, choć trudno mówić o jakimkolwiek zakończeniu. Nic nie wskazuje na to, aby 53-letni Kim poszedł w ślady Daniela Day-Lewisa i odwiesił karierę na starczy pałąk. Dotychczasowe produkcje ugruntowały jego pozycję w rodzimym przemyśle filmowym. Zyskał też międzynarodową rozpoznawalność i uznanie światowej publiczności, czego najnowszym dowodem była praca w Hollywood i udział w oscarowym wyścigu.

Po premierze Ujrzałem diabła (2010) Koreańczyk udał się na filmowe wakacje. Odpoczywając od pełnometrażowych fabuł, zaangażował się w dwa krótkometrażowe projekty. Jednym z nich była promocja nowego systemu projekcji filmowej w postaci sensacyjnej noweli (The X), zaś drugim – mini komedia romantyczna pod patronatem firmy odzieżowej (One Perfect Day).

Jego dwie kolejne fabuły są ściśle związane z Ameryką. Likwidator wskrzesza typ bohatera, który w latach 80. był specjalnością Arnolda Schwarzeneggera, z nim samym
w roli głównej. Z kolei Gra cieni, adaptacja prawdziwej historii o członkach koreańskiego ruchu oporu, którzy z pomocą węgierskich rewolucjonistów szmuglowali materiały wybuchowe (jeden z recenzentów porównał film do odmiany spaghetti westernu znanej jako „Zapata western”), jest pierwszą produkcją wytwórni Warner Bros. na rynku południowokoreańskim.

Swoją drogą, inny koreański film o podobnej tematyce, Zabójstwo (2015), otwarcie nawiązuje do Popiołu i diamentu (1958) Andrzeja Wajdy. Zaś w chwili, gdy piszę te słowa, Kim przygotowuje się do aktorskiej adaptacji pewnej znanej anime. Pracuje także nad niskobudżetowym horrorem w komitywie z amerykańską wytwórnią, którego szczegóły trzymane są w tajemnicy.

Czytaj dalej

Opublikowano Film, Korea atakuje!, Ludzie kina | Otagowano , | Dodaj komentarz

Podwójny seans z męskim kinem „guys on a mission”

Razem z Panoramą kina i resztą wyrzutków odkopujemy zapomniane perły
gatunku „guys on a mission”. Reguły gatunku spisałem tutaj.

Ciemna strona słońca (Dark of the Sun, 1968) – reż. Jack Cardiff

Jeśli przymkniemy oko na najsłynniejszych przedstawicieli gatunku, jak choćby Cena strachu (1953/1977), Parszywa dwunastka (1967), Tylko dla orłów (1968), Predator (1987) czy też Bękarty wojny (2009), to właśnie Ciemna strona słońca jest doskonałym wprowadzeniem do konwencji „grupa twardych facetów na misji”. Obraz Jacka Cardiffa to prosta i surowa historia, która pod płaszczem przemocy skrywa humanistyczną treść, jednocześnie spełniając wszystkie reguły gatunku. A wśród fanów filmu są m.in. Martin Scorsese i Quentin Tarantino.

Czytaj dalej

Opublikowano Film | Otagowano , , , , , , , , | 3 Komentarze

Pamięć absolutna, sesja #1: Lobster (2015) – reż. Yorgos Lanthimos

Colin Farrell i Rachel Weisz

Grecka sztuka życia

To już trzeci film, w którym Lanthimos poddaje w wątpliwość mechanizmy kierujące naszym życiem. W Kle przyglądał się wychowaniu, Alpami podkreślał fałsz relacji międzyludzkich. Homar, który nie wiedzieć czemu pozostał Lobsterem, piętnuje współczesną wersję miłości. Po ubraniu treści w charakterystyczną dla reżysera formę, powstała komedia romantyczna umiejscowiona w świecie Lśnienia Stanleya Kubricka. Równie śmieszna, co straszna.

Czytaj dalej

Opublikowano Film | Otagowano , , | 2 Komentarze