One-eyed Jacks

Oglądając współczesne polskie filmy, można czasem pomyśleć „Gdzie reżyser miał oczy?”. Niezależnie czy chodzi o sposób prowadzenia aktorów, konstrukcję postaci i rozwiązania fabularne (za co też może oberwać się scenarzyście) czy też stronę wizualną filmu, zdjęcia (a tutaj DOP-owi). Niestety twórcy urodzeni w naszym pięknym, pełnym żarliwych optymistów kraju nie zawsze robią prawidłowy użytek ze swoich zdrowych oczu.

A jak się okazuje, byli na świecie tacy filmowcy, którzy i z jednym okiem dawali sobie radę. Oto najsłynniejsi „piraci” wśród reżyserów:

1. André De Toth (1912 – 2002)

Stracił oko w wypadku będąc jeszcze dzieckiem. Opaska niemal kosztowała go życie. Gdy szukał plenerów do filmu w Egipcie, niedługo po zakończeniu wojny Jom Kippur, został wzięty za izraelskiego generała Mosze Dajana. Porwany, straszony bronią i przesłuchiwany w końcu odzyskał wolność – biorąc pod uwagę jego aparycję, stwierdzono że nie wygląda na Żyda (nie wspominając już o tym, że nie wyglądał na Izraelczyka). Co równie ciekawe, nakręcił film Gabinet figur woskowych (1953) – jeden z pierwszych obrazów w technologii 3D wyprodukowanych przez większe studio filmowe w Ameryce.

2. John Ford (1894 – 1973)

Przed rozpoczęciem prac nad Poszukiwaczami (1956), Ford udał się na zabieg usunięcia zaćmy (katarakty). Wracając do zdrowia po operacji musiał nosić bandaże zakrywające oko. Niecierpliwość reżysera sprawiła, iż Ford zerwał opatrunek wcześniej, niż życzyli sobie tego lekarze. Skutkiem tego była całkowita utrata widzenia w lewym oku. (zdjęcie: Phil Stern)

3. Fritz Lang (1890 – 1976)

Gdy wybuchła I wojna światowa, Lang wstąpił do austriackiej armii, brał udział w walkach w Rosji i Rumunii. Służbę zakończył ze stopniem porucznika, jednak odniesione na polu walki obrażenia doprowadziły w końcu do utraty wzroku. Przez większość życia Lang nie nosił opaski.

4. Nicholas Ray (1911 – 1979)

Pęknięte naczynie krwionośne było przyczyną pojawienia się opaski na prawym oku twórcy Pustki (1950) i Buntownika bez powodu (1955) . Doprowadził do tego stres związany z napiętym grafikiem pracy na planie filmu We Can’t Go Home Again (1976).

5. Raoul Walsh (1887–1980)

Do utraty prawego oka doszło na planie produkcji W starej Arizonie (In Old Arizona, 1928). Na przednią szybę samochodu, którym jechał Walsh, wskoczył królik. Rozbite szkło trwale okaleczyło reżysera, ale nie pozbawiło go talentu i zapału do kręcenia filmów – żeby tylko wspomnieć Burzliwe lata dwudzieste (1939), High Sierra (1941), Biały żar (1949) czy Strażnik prawa (1951).

Reklamy

Informacje o Bezdroża kinomana

Entuzjasta kina, lubię ratować od zapomnienia.
Ten wpis został opublikowany w kategorii Ludzie kina i oznaczony tagami , , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s